روزی رسان

روزی رسان. [ رَ ] ( نف مرکب ) روزی رساننده. || ( اِخ ) کنایه از ذات باری. ( از لغت محلی شوشتر ):
گرم نیست روزی ز مهر کسان
خدایست رزاق و روزی رسان.نظامی.غم روزی مخورتا روز ماند
که خود روزی رسان روزی رساند.نظامی.دگر روز باز اتفاق اوفتاد
که روزی رسان قوت و روزیش داد.سعدی.بمنعم نداده ست روزی رسان
مگر بهر آسایش مفلسان.امیرخسرو دهلوی.ز هر توشه کامد ز روزی رسان
مرادی به بی توشه ای می رسان.امیرخسرو دهلوی.بی مگس هرگز نماند عنکبوت
رزق را روزی رسان پر میدهد.صائب.خدایست رزاق و روزی رسان.؟- امثال:
ضامن روزی بود روزی رسان.( جامع التمثیل ).

= روزی ده

روزی رساننده. کنایه از ذات باری

💡 توقیعی از عطیهٔ او بر کنار داشت هر جا برات بخشش روزی رسان رسید

💡 که ای پاک دادار روزی رسان بدان رهنمایم تو روزی رسان

💡 مرا روزی رسان کز ناتوانی چنانم من که میدانم تو دانی

💡 ای ساز و ناز ناکسان حیرت فزای نرگسان ای خاک را روزی رسان مقصود هر آواره‌ای

💡 به هر روزی تو را روزی رسان است رساند روزی ات را بی کم و کاست

💡 بی مگس هرگز نماند عنکبوت رزق را روزی رسان پر می‌دهد