دامانی

💡 تا گریبان، غنچه این باغ در دلبستگی‌ست سرو دارد داغ در بر چیده دامانی مرا

💡 نشد سعی غبارم آشنای طرف دامانی چو مژگان بر سر خود می‌زنم دستی‌که بر دارم

💡 چو سرو باغ قامتت جامه زیبی چیده دامانی زهی چاک گریبانی گلستان تماشایی

💡 ز بهر چاک دامانی چه جای طعن بر خسرو؟ که او را تیغ در دست و سر اندر آستین آمد

💡 بی‌حضوری نیست‌استقبال از خود رفتگان سجده‌ای‌کردی به دامانی که می‌آییم ما

💡 چنان از پاک دامانی بود در مردمی جامع که گوئی یک جهان انسان زده سر از گریبانش

💡 او با سخنان شیرین و دلنشین خود، دامانی از امید و شادی را در دل‌های مردم که از سختی‌ها رنج می‌بردند، گستراند.

💡 معلم با توضیحات دقیق و شفاف خود، دامانی از دانش و آگاهی را در ذهن دانش‌آموزان تشنه یادگیری و جستجو ایجاد کرد.

💡 نویسنده با توصیف دقیق صحنه‌های جنگ، دامانی از غم و اندوه را بر پیکره کلمات خود نشاند تا مخاطب را با واقعیت روبرو کند.