دل گران

دل گران. [ دِ گ ِ ] ( ص مرکب ) ملول. دلتنگ. ( آنندراج ). ناراضی. رنجیده. آزرده. ( ناظم الاطباء ). در تداول عامه آنرا دل ناگران گویند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). بی میل. ( از فرهنگ عوام ):
بتر زین برف و راه سخت آنست
که آن مه روی بر من دل گران است.( ویس و رامین ).نگارا تا تو برمن دل گرانی
به چشم من سبک شد زندگانی
همیشه دل گران باشی به بیداد
گران باشد همیشه سنگ و فولاد.( ویس و رامین ).دید کز جای برنخاستمش
تیره بنشست و دل گران برخاست.خاقانی.بی رخت باده نکردیم به جام
دل گران شیشه ز محفل برخاست.میرمعصوم ( از آنندراج ).

۱. ملول، آزرده، رنجیده.
۲. دل تنگ.

ملول. دلتنگ.

💡 چشم تو دوست دارم و آن تیر غمزه را هم آزار دوستانم بر دل گران نباشد

💡 گر بود رطل گران بر دل گران مخمور را کوه غم هم بر دل بیدار می گردد گران

💡 یا در درون قبه این آسمان مباش یا از حوادثی که رسد دل گران مباش

💡 بار غمت گر آن را بر دل گران نماید من بر دو دیده آن را باری گران ندیدم

💡 گذری بناز و گوئی ز چه باز دلگرانی ز چه دل گران نباشم که تو یار دیگرانی