دانه زن
لغت نامه دهخدا
دانه زن. [ ن َ / ن ِ زَ] ( نف مرکب ) زننده دانه. که دانه زند. || که دانه از او بیرون دمد چون پوست تن آدمی بر اثر ابتلای به بیماری آبله یا آبله مرغان و جز آن. || نوعی از ساحران و جادوگران باشند در هندوستان که دانه های ارزن و جو را بزعفران زرد کنند و افسونی بر آن خوانند و بر کسی که خواهند بزنند تا مقصودی که دارند برآید. ( برهان ). جوزن. جوزن که بدانه جو فال گیرد و بعضی گفته اند دانه زن مطلق ساحر باشد چه مدارسحره بر آن است که حبوب و غلات را بزعفران رزیده و افسون بر آن دمیده بر مسحور زنند. نوعی از جادویی بودکه زنان ساحره در هندوستان دانه ارزن یا جو را بزعفران یا زردچوبه رنگین ساخته و افسون خوانده آن دانه را بر کسی زنند که خواهند افسونش کنند:
جو بجو هر چه زن دانه زن از جو بنمود
خبر آن ز شفا یا ز خطر بازدهید.خاقانی.هرزن هندو که آنرا دانه بر دست افکند
دانه زن بی دانه بیند خرمن سودای من.خاقانی.
فرهنگ عمید
=جوزن
جمله سازی با دانه زن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 هر زنی هندو که او را دانه بر دست افکنم دانه زن پیدا نبیند خرمن سودای من
💡 جو به جو هرچه زن دانه زن از جو بنمود خبر آن ز شفا یا ز خطر بازدهید
💡 کشاورز با دقت بسیار زیاد در هنگام دانه زن بودن در زمینهای شخمزده، سعی میکرد تا از هدر رفتن حتی یک ذره از بذور گرانقیمت جلوگیری کند.
💡 او در اوج گرما، نقش یک دانه زن پرکار را در مزرعه ایفا میکرد که تمام تلاش خود را برای کاشت محصولات فصل جدید به کار میگرفت.
💡 در روایتهای قدیمی روستایی، دانه زن بودن یکی از مسئولیتهای بسیار مهم و پرزحمت برای تأمین امنیت غذایی کل خانواده و روستا محسوب میشد.