خطابات

خطابات. [ خ ِ ] ( ع اِ ) ج ِ خِطابَه. رجوع به خطابه در این لغت نامه شود.

[ویکی فقه] القای مراد به مخاطب از طریق ادوات خطاب را خطابات گویند.
خطابات، جمع خطاب، و به معنای آشکار ساختن مراد و منظور گوینده، به وسیله سخن گفتن و بکارگیری ادوات خطاب می باشد، خواه به قصد تفهیم و تفهم باشد، خواه به انگیزه های دیگر، مانند: قانون گذاری.
به عبارت دیگر
به بیان دیگر، خطاب، کلامی خاص است که از سوی گوینده به قصد تفهیم سخن و مراد خویش به دیگران یا افاده فایده ای دیگر، از طریق ادوات خطاب ابراز می گردد.
نکته
اصولیون در تعریف خطاب، عبارت های متفاوتی به کار برده اند.

💡 بی خطابات او همی رخ من دیده از خون دل بیالاید

💡 زین قبل آید خطابات درشت که شود که را از آن هم کوز پشت

💡 دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوش در خطابات و مجابات بلی‌اند و الست

💡 نمی بیند خطابات شریفت نگویی تا چه معنی اوفتادست ؟

💡 زین خطابات آنچه مقصود است صاحب این مقام محمود است

💡 مرا باری عنایاتش، خطابات و مراعاتش شعاعات و ملاقاتش، یکی طوقی است در گردن