تابر

تأبر. [ ت َ ءَب ْ ب ُ ] ( ع مص ) گشن پذیرفتن خرما. ( تاج المصادر بیهقی ) ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( زوزنی ) ( از اقرب الموارد ): تأبر النخل؛ پذیرفت خرمابن بار رایعنی گشن و اصلاح را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

گشن پذیرفتن خرما

💡 بزد دست و برداشت کرسی عاج بشد تازیان تابر تخت ساج

💡 مرا دل زانده در آمد به جوش همی خواستم تابر آرم خروش

💡 خواست تابر خرمن جنس زنان آتش اندازد «انا الاعلی» زنان

💡 بر آشفت و فرمود تابر حریر به اثرط یکی نامه سازد دبیر

💡 نگه می‌دارد از اعدات پیوست که تابر تو نیابد دشمنی دست

💡 که تابر جای خرمن خرمن مشک ز خاکستر ببیند توده توده