حاجتها

حاجتها. [ ج َ ] ( اِ ) جمع فارسی حاجت. اوطار. اَرائب. مآرب. اِرَب. حاج. حوائج.

جمع فارسی حاجت ارائب اوطار

💡 یا علی بر آستانت بندهٔ شرمنده را هست حاجتها ولیکن حاجت گفتار نیست

💡 به ناامیدی از اینجا مرو که حاجتها ز فیض صبح بنا گوش او رواست هنوز

💡 طبعش استقبال حاجتها بدان سرعت کند کاندر آن نسبت زمان گویی مقید می‌رود

💡 و معنی الآیة: اتّقوا اللَّه الّذی تتسائلون فیما بینکم حوائجکم و حقوقکم به، فیقول بعضکم لبعض: اسئلک باللَّه، انشدک باللَّه. میگوید: بپرهیزید از خشم آن خدای که شما بندگانید، سؤالها که از یکدیگر می‌کنید، و حقهای یکدیگر که میگزارید، و حاجتها که راست می‌کنید، بوی و بنام وی می‌کنید، که یکدیگر را بوقت حاجت می‌گوئید. اسألک باللَّه، انشدک باللَّه.

💡 و عن انس انّ امرأة عرضت لرسول اللَّه (ص) فی طریق من طرق المدینة فقالت: یا رسول اللَّه انّ لی الیک حاجة. فقال: «یا امّ فلان اجلسی فی ایّ سکک المدینة شئت اجلس الیک. قال: ففعلت، فقعد الیها رسول اللَّه (ص) حتّی قضی حاجتها