زبان گرفته
مترادفها
لکنت، خاموش
متضادها
سخنگو، خوشسخن
لغت نامه دهخدا
زبان گرفته. [ زَ گ ِ رِ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) الکن و گنگ و آنکه در زبان وی لکنت باشد. ( ناظم الاطباء ). شکسته زبان. الثغ. الکن. ابکم:
مرغان زبان گرفته یک سر باز
بگشاده زبان سوری و عبری.منوچهری.
فرهنگ عمید
۱. کسی که هنگام حرف زدن زبانش می گیرد، الکن.
۲. [مجاز] خاموش، ساکت.
جمله سازی با زبان گرفته
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 مرغان زبان گرفته چون زاغ بگشاده زبان مرغ در باغ
💡 من در زبان گرفته ثنای تو سال و ماه در بر و اهتمام تو هر کس چو من شده
💡 چو اوحدی گرو از بلبلان اگر چه ببردم ز هجرت، ای گل رنگین، زبان گرفته چو زاغم
💡 او در برابر قاضی چنان زبان گرفته بود که حتی نمیتوانست سادهترین حقایق مربوط به حادثه را به درستی و با اطمینان بیان کند.
💡 وقتی شاهد آن تصادف وحشتناک بود، از شدت شوک زبان گرفته بود و نتوانست به پلیس اطلاعات لازم را درباره خودروی متخلف بدهد.
💡 صحبت کردن در جمعیتی که همگی با نگاههای سنگین او را میپاییدند، باعث شده بود که او کاملاً زبان گرفته و خود را منزوی کند.