زاد سفر

زاد سفر. [ دِ س َ ف َ ] ( ترکیب اضافی،اِمرکب ) زاد راه. توشه. آنچه مسافر از خوراک برای سفر خود بردارد. رجوع به زاد و زاد راه و توشه شود.

💡 از تهیدستی چو سرو باغ پایم در گل است رخت می بندم اگر زاد سفر باشد مرا

💡 آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا همچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

💡 ای مرد سفر در طلب زاد سفر باش بشکن شبهٔ شهوت و غواص درر باش

💡 «ترکی» ز سر کویت، گر بار سفر بندد کو غیر پشیمانی، زاد سفر عاشق

💡 آه ازین مقصد دوری که مرا در پیش است چون درین فرصت کم، زاد سفر جمع کنم؟

💡 از بساط وحشت این دشت چون ریگ روان دانهٔ دل بایدت زاد سفر برداشتن