دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] عباس اقبال آشتیانی. اِقْبال ِ آشْتیانی، عباس (۱۲۷۷-۱۳۳۴ش /۱۸۹۸-۱۹۵۶م )، فرزند محمدعلی، مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه، عضو پیوسته فرهنگستان ایران و مجمع علمی عربی دمشق بود.
اقبال در آشتیان از پدری فقیر و مادری لایق، پرعاطفه و دلسوز به دنیا آمد.خانواده اش در دوران کودکی او به تهران کوچ کردند.پدرش در این شهر حمام بیمارستان وزیری را در اجاره خود آورد و خود وی نیز به سبب تنگدستی تا ۱۴ سالگی به درودگری پرداخت و همزمان تحصیلاتش را در مکتب خانه ها دنبال کرد.
تحصیلات
در همین سال ها شیخ مرتضی نجم آبادی که با خانواده اقبال، آشنایی و مراوده داشت، او و برادر بزرگ ترش را به مدرسه «شرکت گلستان » فرستاد.پس از اتمام دوره ۳ ساله این مدرسه، عباس جوان به پایمردی نجم آبادی و با مساعدت ابوالحسن فروغی، به دارالفنون راه یافت. اقبال دوره متوسطه را در دارالفنون با موفقیت طی کرد و به دلیل توانایی فراوان، معاونت کتابخانه معارف را که در همین مدرسه تأسیس گردیده بود، عهده دار شد.او تدریس را از همین زمان در دارالفنون آغاز کرد و در ۱۲۹۷ش که دارالمعلمین مرکزی به همت میرزا ابوالحسن فروغی تأسیس شد در آن جا درکنار کسانی مانند عبدالعظیم قریب، به تدریس فارسی، تاریخ و جغرافیا مشغول شد و همزمان در مدرسه سیاسی و مدرسه نظام به تدریس پرداخت.
شروع تألیف مجلات
حضور اقبال در این مدارس و کتابخانه معارف، از یک سو سبب آشنایی او با ملک الشعرا بهار، رشید یاسمی، تیمور تاش و سعید نفیسی - که مجله دانشکده را منتشر می ساختند - شد و از سوی دیگر موجب دوستی وی با محمد علی فروغی، ابوالحسن فروغی، عبدالعظیم قریب و غلامحسین رهنما - که مجله فروغ تربیت را انتشار می دادند - گردید، و این خود وسیله ای شد تا اقبال به نوشتن مقالاتی در این مجلات بپردازد و نامش بر سر زبان ها افتد.
فعالیت های علمی
...
