ظنه
کلمه «ظنه» در لغت عربی به معنای «تهمت، افتراء و بهتان» است و جمع آن «ظنن» می‌باشد. این واژه در متون کهن و لغت‌نامه‌هایی مانند دهخدا و فرهنگ فارسی آمده و بار معنایی منفی دارد، زیرا اشاره به نسبت دادن نادرست و ناروا به دیگران دارد. ظنه یعنی ادعایی که بدون دلیل و صحت به کسی نسبت داده شود و ممکن است باعث آسیب اخلاقی یا اجتماعی شود. در متون اسلامی و اخلاقی، از آن برای هشدار به دوری از افترا و تهمت‌زنی استفاده شده است. گاهی در متون فقهی و ادبی نیز به کار رفته تا خطرات افتراء و پیامدهای آن را نشان دهد. به طور کلی، «ظنه» یعنی تهمت و افتراءی که به کسی نسبت داده می‌شود و باعث نارضایتی یا لطمه می‌گردد.
مترادف‌ها
گمان، شک
متضادها
یقین
لغت نامه دهخدا
( ظنة ) ظنة. [ ظِن ْ ن َ ] ( ع اِ ) تهمت. افتراء. بهتان. ج، ظِنن.
فرهنگ فارسی
تهمت. افترائ. بهتان. جمع: ظنن.
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] معنی ظَنَّهُ: گمانش پندارش - عقیده اش
ریشه کلمه:
ظنن (۶۹ بار)ه (۳۵۷۶ بار)
جمله سازی با ظنه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 مَنْ ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ آن کیست که پندارد که بی خواست او خود را کاری بر سازد، یا بی دانش او نفسی بر آرد، یا بی او باو رسد، فقد خاب ظنه و ضلّ سعیه.
💡 او با اینکه شواهد کافی در اختیار نداشت، اما ظنه داشت که این اتفاق تصادفی نیست و حتماً نقش پنهانی در آن وجود دارد.
💡 این ظنه که شاید پروژه‌های جدید باعث رونق اقتصادی منطقه شود، باعث شد سرمایه‌گذاران زیادی برای شروع فعالیت‌های خود به این شهر کوچک بیایند.
💡 از آنجایی که او همیشه ظنه بسیار خوبی به اطرافیان خود داشت، همواره مورد احترام و محبت دوستان و همکارانش در محیط کار قرار می‌گرفت.
