خانه سوز
لغت نامه دهخدا
خانه سوز. [ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) کسی که سبب رسوایی خانواده گردد. ( ناظم الاطباء ). چیزی که موجب آتش زدن و بر باد دادن خانواده شود. سوزنده خانه و خانمان:
در خرمن نشاطم افتاد آتش غم
تا عشق خانه سوزم در سینه کرد منزل.سنائی ( از آنندراج ).بشب سنگ بالایی ای خانه سوز
چرا سنگ زیرین نباشی بروز؟سعدی ( بوستان ).
فرهنگ عمید
= خانمان سوز
فرهنگ فارسی
کسی که سبب رسوایی خانواده گردد
جمله سازی با خانه سوز
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 این حسن دلفروز فروغی زبزم تو وین عشق خانه سوز شرابی زجام تست
💡 تا که مراست خرمنی آتش خانه سوز من بهر خدا تو نگذری هیچ بکشت دیگران
💡 فرخنده ساز یکرهم ای بخت خانه سوز عمری ز ناکسی تو بودم زبون بسست
💡 آبی بزن بر آتشم ای عشق خانه سوز کز سوز عقل و نفس عیان شد شرارتی
💡 زین سان که لاابالی و رندم، ز اشتیاق آن خانه سوز پرده نشین می کشد مرا
💡 ای عشق خانه سوز من ای مظهر علی من کافرم اگر بپرستم ورای تو
💡 پلیس پس از تحقیقات طولانی و جمعآوری شواهد کافی، بالاخره موفق شد آن خانه سوز خطرناک را که مسئول آتشسوزیهای مشکوک بود، دستگیر و بازداشت کند.
💡 داستان آن خانه سوز در محله، باعث شده بود که ساکنان همیشه با ترس و نگرانی در خانههای خود زندگی کنند و مدام مراقب شعلههای آتش باشند.
💡 در دادگاه، دادستان با جدیت تمام، اتهامات مربوط به اقدامات تخریبگرانه و عمدی آن خانه سوز را علیه متهم مطرح کرد تا عدالت اجرا شود.