لغت نامه دهخدا
بادرم. [ رُ / رَ ] ( ص ) بیهوده بودن چون کار بیهوده. ( فرهنگ اسدی خطی نخجوانی، فرهنگ اسدی چ اقبال ص 342 ). بیهوده و تباه. ( برهان ) ( جهانگیری ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ) ( شعوری ج 1 ورق 176 ). بیهوده و هرزه و هذیان باشد. ( اوبهی نسخه خطی کتابخانه لغت نامه ). رجوع به فرهنگ شاهنامه شود:
چون به ایشان بازخورد آسیب شاه شهریار
جنگ ایشان عجز گشت و سحر ایشان بادرم.عنصری.شمس فخری با زاء معجمه ( بادزُم ) نقل کرده است:
هرکه جز مدح ذات اوگوید
قول و فعلش تباه و بادزُم است.( از شعوری ج 1 ورق 176 ).در واژه نامه فارسی معیار جمالی ص 326 باذرم آمده است. رجوع به بادزم و باذرم شود. || از کار بازمانده را گویند. ( برهان ). || مردم رعیت. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). رعایا. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( جهانگیری ):
جلد بشکول دان و خوش پدرام
بادرم شد رعیتان را نام.
( صاحب فرهنگ منظومه ) ( از آنندراج و انجمن آرا و شعوری ج 1 ورق 176 ).
|| مطیع.
