حاجی فیروز

(اِمر. ) مردی که از چند روز مانده به نوروز تا پایان نوروز، چهره خود را سیاه کرده و لباس قرمز می پوشد و در کوچه و خیابان ها دایره به دست می خواند و می رقصد، آمدن نوروز رابه مردم یادآوری کرده، پول می گیرد.

مردی که در ایام نوروز با چهرۀ سیاه کرده، لباس قرمز، و دایره در کوچه و خیابان میگردد و مردم را میخنداند و از آن ها پول می گیرد.

( اسم ) مردی که چهر. خود را سیاه کند و جام. قرمز پوشد و از چند روز بنوروز مانده تا پایان مراسم نوروز با حرکات و اطوار و تصنیفهای خود موجب خنده و نشاط مردم گردد.

منادی سنتی نوروز. در روزهای نزدیک به سال نو در کوچه ها و خیابان های ایران ظاهر می شود. مردی است با چهرۀ سیاه کرده و لباس و کلاه دوکی شکل قرمز. دایره و دنبکی به دست می گیرد و به خیابان می آید و به رقص و شیرین کاری و خواندن شعرهای ضربی می پردازد. مردم نیز همراه او شادی می کنند. رنگ سیاه صورت و لباس سرخ نمادی از تحول عظیم طبیعت و نشان دهندۀ آن است که بهار شکوفه های سرخ را در میان سیاهی سرما به ارمغان می آورد. اجرای حرکات موزون و آوازخواندن حاجی فیروز نیز حاکی از ازدواج عمو نوروز (← عمو_نوروز) با زنی به نام «سال» است. عمو نوروز نماد برکت است. زن هم همان «زمین» است چراکه هر دو نماد باروری و روح زایندگی اند. حاجی فیروز را در نواحی گوناگون ایران با نام های متفاوتی می شناسند.

مردی که از چند روز مانده به نوروز تا پایان نوروز، چهره خود را سیاه کرده و لباس قرمز می‌پوشد و در کوچه و خیابان‌ها دایره به دست می‌خواند و می‌رقصد، آمدن نوروز رابه مردم یادآوری کرده، پول می‌گیرد.

💡 پیشتر بهرام بیضایی گفته بود حاجی فیروز و چهره سیاه آن ارتباطی به نژادپرستی ندارد.

💡 حاجی فیروز با گیوه بر پای و لباس قرمز و چهره‌ای سیاه شده بر خیابان‌ها می‌آمد در حالی که دایره‌ای در دست داشت اشعاری را با کلمات شکسته می‌خواند.