حق گو

(ی ) (حَ ) [ ع - فا. ] (ص فا. )۱- حقیقت - گوی، راست گوی. ۲ - مرغ حق، مرغ شباویز.

گویندۀ حقیقت، راست گو.

۱- حقیقت - گوی، راست گوی.
مرغ حق، مرغ شباویز.

💡 زحرف حق نکنند احتراز حق گویان روند ب ر سر دار و ولی سرافرازند

💡 چو قطره سوی بحر آمد نکو شد اناالحق گوی در معنی هم او شد

💡 شکر حق گوید ترا ای پیشوا آن لب و چانه ندارم و آن نوا

💡 اناالحق گوی تا چون او شوی باز نمود عشق گردی اندرین راز

💡 بنوش آن جام چون مردان تو مطلق که خودحق گوید از مستی اناالحق

💡 نبُد منصور الّا نفخهٔ ذات اناالحق گوی کل در عین ذرّات