بی غرض

بی غرض. [ غ َ رَ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + غرض ) عاری از غرض. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). بی قصد خاص. رجوع به غرض شود: سلطان سخن او بی غرض شناخت. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 435 ).
بعد از دعانصیحت درویش بی غرض
نیکت بود چو نیک تأمل کنی در آن.سعدی.سخن بی غرض از بنده مخلص بشنو
ای که منظور بزرگان حقیقت بینی.حافظ. || صادق. خالص. ( ناظم الاطباء ).
- بی غرض و مرض؛ بدون قصد و سوء نیت.
|| بی پروا. ( آنندراج ).

آن که قصد و طمع و خواهشی ندارد.

( صفت ) عاری از غرض بیطمع.

disinteressato

💡 زین خسان بی سببی چند مشقت یابی زین خران بی غرضی چند تحکم بینی

💡 سر چه می پیچی و گردن چه کشی از تسلیم طرفه پندی دهمت بی غرض از ما بشنو

💡 تا حرف بی غرض نبود، نیست کارگر؛ باشد چو سنگ، بر دم تیغ زبان غرض

💡 هم باده های ناب وصال تو بی غرض هم زخم های تیغ فراق تو بی سبب

💡 از من و تو هرکه بدان در گذشت هیچکسی بی غرضی وا نگشت

💡 در رحمت به روی هر دو جهان بی غرض بی سبب گشاده تویی