ته رنگ

(تَ. رَ ) (اِمر. ) آستر، رنگی که ابتدا به روی تابلو می زنند و بعد رنگ اصلی را به کار می برند.

۱. نخستین رنگ که نقاش به در و پنجره یا دیوار می زند، آستر.
۲. (نقاشی ) رنگی که ابتدا بر روی تابلو می زنند و سپس رنگ های اصلی را به کار می برند.
۳. [مجاز] اثری خفیف و اندک از هرچیزی.

( اسم ) آستر رنگی کم رمق که بوسیل. آن جای عوامل و عناصر یک تابلو مشخص میشود. نقاش بروی ته رنگ رنگ اصلی را قرار میدهد.

آستر، رنگی که ابتدا به روی تابلو می‌زنند و بعد رنگ اصلی را به کار می‌برند.

💡 سرانگشتش به دندان گشته رنگین به ناخن کنده از مه خال مشکین

💡 بنوش باده گلرنگ و رو به بستان کن هزار نکته رنگین به برگ لاله بگیر

💡 زمین چو دکهٔ صباغ ‌گشته رنگارنگ هوا چو طبلهٔ عطار گشته عنبربیز

💡 فتاده است به آن رو شکسته رنگی من حریف چهره من کان مومیایی نیست

💡 هوای فاخته رنگست و ابر بلبل فام بریز خون خروس ای نگار کبک خرام

💡 آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز با ماش به پای پیل جنگ است هنوز