دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ صَلاح، تقی الدین ابوعمرو عثمان بن عبدالرحمان بن عثمان ابن موسی بن ابی نصر نصری شَهرزوری (۵۷۷ -۶۴۳ق / ۱۱۸۱- ۱۲۴۵م ) محدث، مفسر و فقیه شافعی است.
وی در شَرَخان ( قریه ای در نزدیکی شهر زور در عراق کنونی ) به دنیا آمد و در شهرزور نزد پدرش صلاح که یکی از مشایخ بزرگ کرد بود، به فراگیری فقه پرداخت.
ابن خلکان، وفیات، ج۳، ص۲۴۴- ۲۴۵.
سپس برای ادامه تحصیل عازم موصل شد و در آن جا از عبیدالله بن سمین، نصر بن سلامة هیتی، محمود بن علی موصلی، عبدالمحسن بن طوسی و دیگران استماع حدیث کرد. وی همچنین در بغداد از ابواحمد بن سُکینه و ابوحفص عمر بن طبرزد؛ در همدان از ابوالفضل ابن مُعَرَّم؛ در نیشابور از منصور بن عبدالمنعم ابن فُراوی، مؤید بن محمد طوسی و دیگران؛ در مرو از ابوالمظفر ابن سمعانی؛ در دمشق از قاضى عبدالصمد ابن حَرَستانى، موفق الدین ابن قدامة مَقدِسى، فخرالدین ابن عساکر و سبط ابن جوزی؛ در حلب از ابومحمد ابن علوان (الاستاذ) و در حران از عبدالقادر رُهاوی حدیث شنید.
یوسف ابن جوزی، مراة الزمان، ج۸، ص۷۵۷، حیدرآباد دکن، ۱۳۷۱ق / ۱۹۵۲م.
ابن صلاح مدتی در بیت المقدس در مدرسه ناصریه (صلاحیه ) به تدریس پرداخت و پس از آنکه دیوارهای شهر به فرمان مُظَّم ویران شد، به دمشق آمد و در مدرسه رَواحیه مشغول تدریس شد. با تأسیس دارالحدیث اشرفیه (۶۳۰ق / ۱۲۳۳م ) مسئولیت تدریس آن به عهده وی نهاده شد و چندی بعد تدریس مدرسه شامیه صغری را نیز پذیرفت و وظایف خود را در هر ۳ مدرسه بی کم و کاست انجام می داد.
ابن خلکان، وفیات، ج۳، ص۲۴۴- ۲۴۵.
...