جلی

جلی. [ ج ِل ْی ْ ] ( ع اِ ) تابدان که در سقف سازند. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
جلی. [ ج َل ْی ْ ] ( ع مص ) جلا دادن. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به جلاء شود.
جلی. [ ج َ لی ی ] ( ع ص ) هویدا و آشکار. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). ضد خفی. || بلند و درشت و سطبر. ( ناظم الاطباء ).
جلی. [ ج ُل ْ لا ] ( ع ص ) کار بزرگ. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). ج، جُلَل. ( منتهی الارب ). || تأنیث اَجَل. ( اقرب الموارد ). ج، جُلَل. ( اقرب الموارد ).

(جَ لّ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - آشکار، روشن. ۲ - صیقل داده شده.

۱. [مقابلِ خفی] واضح، روشن، آشکار.
۲. صیقل داده شده، پرداخت شده: خط جلی.
۳. رسا، شیوا، بلند: صلوات جلی.

واضح، روشن، آشکار، صیقل داده شده، پرداخت شده
( صفت ) ۱- آشکار روشن: برهان جلی خط جلی. ۲- صیقل داده شده.
کار بزرگ یا تانیث اجل جمه جلل

آشکار، روشن.
صیقل داده شده.

💡 از روی تو نور علی شد در دلم چون منجلی مستانه گویم یللی هذا جنون العاشقین

💡 در تجلی جهان سوز جمال روی دوست غرق دریای فنا گشته صفات و ذات کون

💡 گر طور ز موسی نبدی از اثر عشق سر مست تجلی رخ شاه نبودی

💡 چون ماه نو بصیقل یک گوشه نظر آیینه سیاه دلان منجلی کنند

💡 شمع آن نور که در طور تجلی می‌کرد ساحت انجمنش سینهٔ سینا بودی

💡 شد از دارالشفای مرگ، درمان درد مهجوری برای درد خود زین پس علاج عاجلی دارم