بی معرفت

بی معرفت. [ م َ رِ ف َ ] ( ص مرکب )( از: بی + معرفت = معرفة عربی ) که شناسایی نداشته باشد. که آشنا نباشد. || بی علم و حکمت. بیدانش و هنر. که فاقد فضل و ادب است. که از ادب نفس وفرهنگ دور باشد: رونده بی معرفت مرغ بی پراست. ( گلستان ). درویش بی معرفت نیارامد. ( گلستان ).
بی معرفت مباش که در من یزید عیش
اهل نظر معامله با آشنا کنند.حافظ.رجوع به معرفت و معرفة شود. || ( در تداول عوام ) نمک ناشناس. حق ناشناس. بی توجه به نیکیها که درباره او شده است.

(مَ رِ فَ ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) ۱ - فاقد معرفت. ۲ - فاقد شناخت یا آگاهی لازم نسبت به ارزش های جامعه. ۳ - دارای رفتار مغایر با آن ارزش ها.

که شناسایی نداشته باشد. که آشنا نباشد. یا بی علم و حکمت. بی دانش و هنر. که فاقد فضل و ادب است.

💡 بی معرفت مباش که در من یزیدِ عشق اهلِ نظر معامله با آشنا کنند

💡 میان کعبه و بتخانه مانده ام حیران که گوی کودک بی معرفت در اعراف است

💡 فغان که زاهد بی معرفت نمی داند که کار هیزم ترمی کند عبادت خشک

💡 یغما می‌گفت که سال بعد و هنگامی که یک قاری بزرگ و معروف شده بوده و رهبری چند جلسه قرآن را بر عهده داشته، پیرمرد معمّم را می‌بیند و پیرمرد به او می‌گوید: «ملّاحیدر! یکی از جلساتت را به ما بده بی معرفت!»