بندک

بندک. [ ب َ دَ ] ( اِ ) پنبه حلاجی کرده و گلوله نموده را گویند به جهت رشتن. ( برهان ) ( آنندراج ). پنبه برزده و گردکرده ریسیدن را و آن را پاغند و پاغنده و غنده و گندش و گلن گویند وهندکاله خوانند. ( شرفنامه منیری ). پنبه پاک کرده از پنبه دانه و آماده کرده برای رشتن. ( ناظم الاطباء ).
بندک. [ ب َ دَ ] ( ع اِ ) خشتک پیراهن. ج، بنادک. ( منتهی الارب ).

(بَ دَ ) ( اِ. ) نک بُنجک.

= غنده

( اسم ) پنب. پاک کرده از پنبه دانه و آماده کرده برای رشتن.

نک بُنجک.

💡 غنچه می‌گویدکه ای در بندکلفت‌ماندگان عقدهٔ دل را همین آشفتگی وامی‌کند

💡 بدامان جاهم نخواهد رسید من آنکس که این بندک آنجا کشید

💡 ای که‌فتی سخن عشق نشاط آرد و مستی لب فروبندکزین قصه به جز غصه نزاید

💡 هرکه بیرون رود از شهر به امید نجات حکم عشق است نظر بندکند نخجیرش

💡 این ناخنی که بر جگر ما فشرده ای از بهر امتحان به دل سنگ بندکن

💡 افسانه‌های بیژن و رستم به طاق نه گر مرد قدرتی دلت از بندکین‌گشا