جنیب

جنیب.[ ج َ ] ( ع اِ ) اسب کتل. ج، جنائب، جَنَب. || ( ص ) فرمان بردار. ( منتهی الارب ). هر مطیع و فرمانبردار. || غریب. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( دهار ). || دور و بعید. || نوعی از خرمای جید. || دردمندپهلو، گویند: رجل جنیب. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

اسب کتل یا فرمان بردار یا غریب

[ویکی فقه] جنیب اسب یدک می باشد.از آن در باب طهارت استفاده شده است.
جنیب به چارپایی همچون اسب اطلاق می‏شود که سواره نظام در میدان جنگ آن را یدک می‏کشد تا در مواقع‏ لزوم از آن استفاده کند.
احکام جنیب
در اینکه جنیب جزو سلب (وسائل شخصی مقتول در جنگ که از آنِ قاتل است) به شمار می‏رود یا نه، اختلاف است. برخی گفته‏اند: در صورتی که افسار آن در دست رزمنده باشد جزو سلب محسوب می‏گردد «۲»

💡 به هر جانب که طوف اندیش بودی جنیبت کش هزاران بیش بودی

💡 روز هیجا که زهر سوی کنند سرکشان، میل جنیبت رانی

💡 ز حد بیستون تا طاق گَرا جنیبت‌ها روان با طوق و هرا

💡 روح القدس خریطه‌کش او در آن طریق روح الامین جنیبه بر او در آن فضا

💡 چو نتوانست ازو دل را جدا کرد جنیبت راند و دل بر جا رها کرد

💡 رفتندی چون شدی ره اندیش گوران چو جنیبتش پس و پیش