خفا

خفا. [ خ َ ] ( ع ص ) نهفت. ( یادداشت بخطمؤلف ). پنهان. پوشیده. ( ناظم الاطباء ):
خورشید منی من بچراغت طلبم زآنک
من در شب هجران و تو در ابر خفایی.خاقانی.از نظرهای خفایش کم و کاست
انجم و آن شمس نیز اندر خفاست.مولوی.
خفا. [ خ ِ ] ( ق ) بطور مخفیانه. ( یادداشت بخط مؤلف ). پنهانی. پوشیدگی. ( ناظم الاطباء ):
آنچنان کآن زن در آن حجره خفا
خشک شد او و حریفش ز ابتلا.مولوی.- در خفا؛ در پنهانی. در پوشیدگی. در نهانی:
ور همی بینند این حیرت چراست
تا که وحی آمد که آن اندر خفاست.مولوی ( مثنوی ).روح را در غیب خود اشکنجهاست
لیک تا نجهی شکنجه در خفاست.مولوی.

پنهانی، پوشیدگی.

( مصدر ) ۱ - پوشیده شدن نهفته گشتن. ۲ - ( اسم ) پوشیدگی نهانی نهفتگی مقابل ظهور.
بطور مخفیانه پنهانی

💡 عبدالله بن محمد خفاجی شهرت‌یافته به ابن سنان (۱۰۳۲-۱۰۷۳) شاعر شامی در سدهٔ پنجم هجری بود که به‌ویژه برای برجستگی‌اش در علم بیان شناخته شد.

💡 برون خرام اماما ز پشت ابر خفا چو آفتاب به عالم بتاب فیض شعاع‏

💡 نیست از چشم و دل بینا مرا جز درد و داغ ظلمت از خورشید و خفاش از مسیحا مانده است

💡 چون هوا تو در خفایا چون سراب اندر نمود از نمود ما وجود خود هویدا ساخته

💡 آن به که مرغ صبح زند خیمه در چمن خفاش را به دیده چه دشتی، چه گلشنی