جرور

جرور. [ ج َ وَ ] ( اِ ) خارپشت. ( ناظم الاطباء ).
جرور. [ ج َ ] ( ع ص، اِ ) چاه دورتک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ). چاه دورتک بدین جهت که دلو برکرانه های آن کشیده شود بسبب عمق آن. ( از اقرب الموارد ). چاه دورفرود. ( مهذب الاسماء نسخه خطی ). || زن برجامانده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). || ناقه ای که ایام ولادتش درگذشته باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). از آبستنها آنچه مدت حمل آن درگذرد و نزاید. ( از متن اللغة ). از هر آبستن یا ناقه آبستنی که مدت حمل را بنهایت رساند یا از آن درگذرد. ( از ذیل اقرب الموارد ). || شتر بسیارخوار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بسیارخوار. ( مهذب الاسماء نسخه خطی ). || سرکش. ( ناظم الاطباء ). || اسب نافرمان. ( مهذب الاسماء ). فرس جرور؛ اسب سرکش. ( منتهی الارب ). || شتر سرکش: جمل جرور؛ ناقه سرکش.( منتهی الارب ). || ناقه ای که بچه خود را فراهم آورد و دست در گردن آن آویزد. ( از ذیل اقرب الموارد ). || ناقه جرور؛ ناقه ای که نزاید بچه را یک ماه یا دو ماه یا چهل روز بعد تمام حمل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). نعت است از جَرّ بتمام معانی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به جر شود.
جرور. [ ج ُ ] ( اِخ ) شهری است به قهستان. فارسیان آن را چنین تلفظ کنند ولی سلفی آن را سرور ضبط کرده است. ( از معجم البلدان ). و رجوع به سرور در معجم البلدان و جرور در همین ستون شود.
جرور. [ ج ُ ] ( اِخ ) ناحیه ای است از نواحی مصر. ( از معجم البلدان ).

( ~. ) (اِ. ) چاه عمیق.
(جَ ) [ ع. ] (ص. ) سرکش (اسب ).

سرکش، اسب سرک، چاه عمیق
( اسم ) چاه عمیق.
ناحیه ایست از نواحی مصر

💡 چرخ مجرور بخاک محن ارخواهد کس سازدش لطف تو مرفوع علی رغم نحات

💡 منصوب بادا خادمت چون فعل مستقبل زکی مجرور بادا حاسدت چون اسم از واو قسم

💡 خافض چو به نزع آید منصوب شود مجرور گو: رایت شمخالی بافتح و ظفر ضم باش

💡 چو گردد رایت رای تو مرفوع شود خیل عدو مکسور و مجرور

💡 جَر یکی از انواع اعراب در عربی است. به کلمه‌ای که دارای اعراب جر باشد، مجرور می‌گویند.

💡 چو آتشم چه، بطباخی مزاج سخن ضمیر من ننهد آفتاب را مجرور