جانگداز

جانگداز. [ گ ُ ] ( نف مرکب )هرچه روح را بگدازد. و ناتوان و عاجزکننده و سست و ضعیف نماینده و تلف کننده. ( ناظم الاطباء ):
بی خدمت تو خود نتوانم سه روز بود
کاین هجر جانگدازتر آید مرا ز سیل.سوزنی.کند خواجه بر بستر جانگداز
یکی دست کوتاه و دیگر دراز.سعدی.ضرب دشمن اگرچه باضرر است
زدن دوست جانگدازتر است.مکتبی.سموم قهر جانسوزش جانگداز ارباب بغی و طغیان. ( حبیب السیر جزء 4 ج 3 ص 322 ).

(گُ ) (ص فا. ) گدازنده جان، بسیار دردناک.

آنچه روح و روان را ملول و افسرده کند، دردناک، ناتوان کننده: کند خواجه بر بستر جان گداز / یکی دست کوتاه و دیگر دراز (سعدی۱: ۶۵ ).

( صفت ) ۱- گدازند. جان و روان آنچه روان را ملول سازد. ۲- ناتوان کننده عاجزکننده سست کننده.
هر چه در قلب نفوذ کند

گدازنده جان، بسیار دردناک.

💡 هر چند عشق یار بلائیست جانگداز یارب به این بلا نشود مبتلا رقیب

💡 آن گفت که هجر جانگداز است این گفت که وصل چاره ساز است

💡 جان را که تیره ساخته یی از هوای نفس چون شمع روشن از نفس جانگداز کن

💡 بلای هجر ز هر درد جانگدازتر است ندیده داغ جدایی تعب چه می‌دانی؟

💡 آبی کجاست کآتش عشقم جگر بسوخت وین برق جانگداز همه خشک و تر بسوخت

💡 شه چو بشنید این صدای جانگداز غیرت الله چشم حق بین کرد باز