تموج

تموج. [ ت َ م َوْ وُ ] ( ع مص ) شدید شدن موج و کوهه برآوردن آب دریا. ( از اقرب الموارد ). موج زدن آب. ( غیاث اللغات ) ( از آنندراج ). || ( اِ )، موج موج زدگی و تلاطم و ترنند. ( ناظم الاطباء ): کنیزک خواست که آتش فتنه را بالا دهد و سیلاب آفت را در تموج آرد. ( سندبادنامه ص 77 ).
چو قرص چشمه خورشید بامداد پگاه
که در تموج او منتظم شود پروین.سعدی.

(تَ مَ وُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) موج زدن.

۱. موج دار شدن.
۲. موج زدن آب.

موج دارشدن، موج دن آب
۱ -( مصدر ) موج زدن خیزاب بر آرودن موج دار شدن. ۲ - ( اسم ) موج زنی. جمع: تموجات.

موج زدن.

💡 در بزم چو با دست گهربیز کنی جای گویی متموج شده بحر عدنی تو

💡 او چو دریا بتموج هم از جنبش و ناز مردم دیدۀ من ماهی آندریا بود

💡 بعد ما کنت قطرة فی النهر فی هواه تموج مثل البحر

💡 نه آب را متموج کند وزیدن باد که شخص موج ز گرما کند درآب شناه

💡 محیط طبع تو زین‌سان گر از تموج فیض در سماع بر‌آرد ز لولو منثور