حرامی

حرامی. [ ح َ ] ( حامص ) حرمت. ناروائی.
حرامی. [ ح َ ما ] ( ع ص، اِ ) ج ِ حَرْمی ̍.
حرامی. [ ح َ ] ( ص نسبی ) منسوب به جد اعلی، یعنی حرام انصاری. ( سمعانی ).
حرامی. [ ح َ می ی ] ( ع ص، اِ ) دزد راه زن. دزد قاطع طریق. دزد بیابانی. راهزن. ( شرفنامه منیری ). رهزن: گفت ای برادر حرم در پیش است و حرامی از پس. ( گلستان ). و حکما گویند: چار کس از چار کس بجان برنجند، حرامی از سلطان، دزد از پاسبان و فاسق از غماز و روسپی از محتسب. ( گلستان ).
ترک عمل بگفتم و ایمن شدم ز عزلت
بی چیز را نباشد اندیشه از حرامی.سعدی.به حرامی چو شحنه شد خندان
به حرمدان فروبرد دندان.اوحدی.- امثال:
حرامی باش، حرامی سفره مباش؛ یعنی گاه ِ خوردن رعایت اکیل بکن و سهم او مخور.
|| حرامزاده. ولدالحرام. || کولی. لوری. لولی. غره چی. قرشمال. غربال بند.
حرامی. [ ح َ ] ( اِخ ) عیسی بن مغیرة. از شعبی روایت دارد، و ثوری از وی، و منسوب است به حرام خطه ای از کوفه و جد ایشان حرام بن سعدبن مالک تمیمی است. ( معجم البلدان ).
حرامی. [ ح َ ] ( اِخ ) قاسم بن علی بن محمدبن عثمان حریری. صاحب مقامات است و از اهل میشان بصره است.
حرامی. [ ح َرْ را] ( اِخ ) محمد... بن حفص. محدث است. ( منتهی الارب ).
حرامی. [ ح َرْ را] ( اِخ ) موسی بن ابراهیم. محدث است. ( منتهی الارب ).

(حَ ) ۱ - (ص نسب. ) حرامکار. ۲ - (اِ. ) دزد، راهزن.

دزد، راهزن.
۱. حرام بودن.
۲. (اسم ) [عامیانه] نوشیدنی الکلی.
=حرامی کردن: (مصدر لازم ) [عامیانه] مرتکب شدن فعل حرام.

حرامکار، کسی که مرتکب فعل حرام شود، دزد، راهزن
۱ - ( صفت ) منسوب به حرام حرامکار. ۲ - ( اسم ) دزد راهزن.
موسی ابن ابراهیم محدث است

حرامکار.
دزد، راهزن.

💡 ره پر حرامیان و بیابان عشق پیش جهل است هر که را هوس استقامت است

💡 می خوردن فاش و بد بود شرب یهود این لقمه کسی باین حرامی نخورد

💡 از خط به مهربانی ما بدگمان مشو ما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم

💡 در داغداشت عشق، ز جور حرامیان گردید یا رب از چه سبب خون او حلال

💡 چو من هرکس ازین می خورد جامی نمی‌داند حلالی از حرامی

💡 آن دلستان دل من با من دهد دگر ره گرآنچه برده باشد باز آورد حرامی