دستاربند

دستاربند. [ دَ ب َ ] ( نف مرکب ) کسی که دستاربندی به او متعلق باشد. ( آنندراج ). کسی که دستار می بندد و عمامه بر سر دارد. ج، دستاربندان. ( ناظم الاطباء ). معمم. که عمامه نهد. عمامه بسر: چون هیچ دستاربندرا لقب نبود ابوالقاسم عباد را که عالم شیعی بود صاحب کافی نوشتندی. ( نقض الفضائح ص 46 ). در عجم دستاربندی به فضل وعدل از صاحب کافی بزرگتر نبوده است. ( نقض الفضائح ص 211 ). هر دستاربندی بزرگوار دانشمندی. ( جهانگشای جوینی ). || عالم. دانشمند. فقیه. || صاحب مسند. و رجوع به دستاربندان شود.

(دَ. بَ ) (اِمر. ) ۱ - آن که دستار بندد، معمم. ۲ - عالم، دانشمند، فقیه. ۳ - صاحب مسند.

۱. کسی که دستار به سر ببندد، آن که عمامه بر سر می گذارد.
۲. عالِم، فقیه: خسرو دستاربندان آن که دارد خسروی / بر خداوندان دستار از خداوند کلاه (سوزنی: ۳۴۲ ).

کسی که دستاربسرببندد، آنکه عمامه برسرمیگذارد
( اسم ) ۱ - آنکه دستار بندد معمم. ۲ - عالم دانشمند فقیه. ۳ - صاحب مسند.
کسی که دستاربندی به او متعلق باشد کسی که دستار می بندد و عمامه بر سر دارد.

آن که دستار بندد، معمم.
عالم، دانشمند، فقیه.
صاحب مسند.

💡 منکران را سیل خون جاری ز تن مانند رود بگسلد از خرقه دستاربندان تار و پود

💡 از چنو دستاربندی بی عدیل و بی نظیر نیست الحق تاجدار ملک تورانرا گزیر

💡 داد از این دستاربندان داد داد رفت شرع و ملت از ایشان به باد