کاهل

کاهل. [ هَِ ] ( ع اِ ) میان دو کتف ستور. ( غیاث ). قسمت بالای پشت بدن که گردن بدان پیوندد و آن ثلث بالای ستون فقرات است و در آن شش مهره است. یا میان دو کتف یا پیوندگاه گردن در پشت... ج، کواهل. ( از اقرب الموارد ). سر کتف و استخوان برآمده کرانه دوش ستور یا عام است یا دوش که سه یک حصه پشت سر است محتوی شش مهره یا مابین دو کتف، یا بن گردن از پشت. ج، کواهل. ( منتهی الارب )

( ~. ) [ ع. ] (اِ. ) شانه، کتف.
(هِ ) [ ع. ] (اِفا. ) تنبل.

۱. سست، تنبل.
۲. [قدیمی] پیر.
۳. [قدیمی] ناتوان.
۴. (اسم )[جمع: کواهِل] [قدیمی] بالای شانه تا زیر گردن، میان دو کتف چهارپایان، پشت گردن.

پیر، ناتوان، سست وتنبل
( اسم ) میان دو شانه پشت گردن جمع: کواهل: [ بر آوردم زمامش تا بنا گوش فرو هشتم هویدش تا بکاهل ]. ( منوچهری )

💡 چند گویی مر مرا کز کار چون کاهل شدی راست گویی ای صنم از کار تو از کار تو

💡 ای رهرو عشق، کاهلی پیشه مکن در کالبد فسردگی ریشه مکن

💡 ز کاهلی تو «نظیری » احزان این چمنی گهی به باغ شدی کز نشاط وارستند

💡 چنین سودی چو هر دم می‌توان کرد چرا از کاهلی باید زیان کرد