«کار و بار» یک ترکیب اسمی مرکب و از مقوله اتباع (تکرار صوتی یا معنایی) است که در زبان فارسی به معنای اشتغال، معامله، شغل، کسب و پیشه به کار میرود. واژه «کار» در اصل به معنای عمل، فعالیت یا انجام هرگونه وظیفه است، و افزودن «بار» به آن (به صورت اتباع) بر مفهوم عمومیت، اهمیت و تداوم فعالیتها تأکید میورزد. منابع لغوی مانند «منتهیالارب» این ترکیب را معادل واژه عربی «اُشْغولة» به معنای مشغولیت و سرگرمی ذکر کردهاند، و «آنندراج» نیز آن را هممعنای «کار و کرد» دانسته است که نشاندهنده سابقه طولانی استفاده از این ترکیب در ادبیات و زبان معیار فارسی است.
این اصطلاح امروزه عمدتاً برای اشاره به مجموعه فعالیتهای اقتصادی، حرفهای یا تجاری یک فرد یا مجموعه به کار میرود. وقتی از «کار و بار کسی» سخن به میان میآید، منظور میزان رونق، نوع فعالیت و موفقیت وی در حوزه حرفهای یا تجاریاش است. در بافتهای رسمیتر، این تعبیر میتواند جایگزین واژگانی چون «حرفه»، «تجارت»، «صنعت» یا «فعالیت اقتصادی» شود و بار معنایی گستردهتری از صرفاً یک شغل محدود را منتقل کند؛ به گونهای که شامل تمامی جنبههای معیشتی و درآمدزایی فرد باشد.
