پرواس

پرواس. [ پ َرْ ] ( اِ ) پرداختن بود و هر که هرچه بساود گوید که بپرواسیدم. ( فرهنگ اسدی ). لمس باشد یعنی بسودن: دست بساویدن یعنی بسودن دست تا بدانند که نرمست یا درشت. ( اوبهی ). بساوش. ببساوش. مجش. رجوع به برمجیدن شود. پرماس. برماس. || ترس و بیم. ( برهان ). || فراغ. خلاص. نجات. ( برهان ). پرواز. رستگاری:
بعدل او بود از جور بدکنش رستن
بخیر او بود از شر این جهان پرواس.ناصرخسرو.رشیدی گوید: و از قواعد فرس است که سین و زا با هم دگر بدل کنند پس پرواس مرادف پرواز باشد و رستگاری به مجاز از آن اخذ کنند - انتهی. مؤلف صحاح الفرس پرواس را بمعنی تیر بد انداختن دانسته و شعر مذکور ناصر را به شاهد آورده و آن ظاهراً خطاست. || پاداش. بادافراه. معادل پهلوی بادافراه پاتفراس است شاید به اشتباه نساخ پاتفراس را به پرواس تحریف کرده باشند. رجوع به پاتپراس شود.

(پَ ) (اِ. ) ۱ - پرواز. ۲ - فراغ، نجات، خلاص.
( ~. ) (اِ. ) دستمالی، لمس.
( ~. ) (اِ. ) ترس، بیم.

= پرواسیدن: به عدل او بُوَد از جور بدکنش رستن / به خیر او بُوَد از شر این جهان پرواس (ناصرخسرو: مجمع الفرس: ۲۳۲ ).

( اسم ) لمس لامسه.

پرواز.
فراغ، نجات، خل
دستمالی، لمس.
ترس، بیم.

💡 سر مژگان تو در کاوش دل بی پرواست نیشتر از رگ بیمار چه پروا دارد؟

💡 از خط سبز چه پرواست لب لعل ترا؟ چه زیان موج به سرچشمه کوثر دارد؟

💡 یوسف نه متاعی است که در چاه بماند از دیده بدخواه چه پرواست سخن را؟

💡 بود از دولتیان رشوه‌خوری بی‌پروا گفت در رشوه‌خوری حیف که او بی‌پرواست

💡 شرطه بی پرواست کشتی را به ساحل می برد ناخدای بحر دل گرداب باشد بهتر است

💡 اشک طوفان کوششی از بهر تعمیرم فرست سیل بی پرواست طبل آرمیدن می زند