مستر

مستر. [ م ِ ت َ ]( ع اِ ) پوشش. ( منتهی الارب ). پرده. ( ناظم الاطباء ).
مستر. [ م ُ س َت ْ ت ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تستیر. پوشنده. ( اقرب الموارد ). پردگی کننده. ( آنندراج ). رجوع به تستیر شود.
مستر. [ م ُ س َت ْ ت َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از تستیر. پوشیده. ( دهار ). پوشیده شده. ( از غیاث ) ( اقرب الموارد ). ستیر. مصون. رجوع به تستیر شود:
ای گشته چو آفتاب تابان
از سایه نور خور مستر.ناصرخسرو.پیدا چو تن تو است تنزیل
تأویل در او چو جان مستر.ناصرخسرو.سه فرزند دارند پیدا و پنهان
ازیشان دو پیدا و دیگر مستر
نیاید برون آن مستر به صحرا
نهفته، نشسته ست برسان دختر.ناصرخسرو.خدای رازدان کس را ز مخلوق
نکرده ست آگه از راز مستّر.ناصرخسرو.شجاعت بهره ای باشد خدائی
یلان را در دماغ و دل مستّر.ازرقی. || کنایه از پنهان و نهان:
پاسبان تست نور و ارتقاش
ای تو خورشید مستّر از خفاش.مولوی ( مثنوی ).

(مُ سَ تَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) پوشیده شده، پنهان گشته.

پوشاننده، پنهان کننده.
پوشیده شده، پنهان شده.

کساویه نویسنده فرانسوی ( و. شامبری ۱۷۵۳ - ف. ۱۸۵۲ م. ). وی برادر ژوزف دومستر بوده و کتابهایی نوشت که از آنجمله اند: [ مسافرت به دور اتاق من ] و [ دختر جوان سیبری ].
( اسم ) پوشیده شده پنهان گشته.
پوشیده

پوشیده شده، پنهان گشته.

💡 ولی مادر شاه آمستریس که خواندش هما مرد دستان نویس

💡 عشق گوید هرچه می خواهی بیان کن باک نیست خوش نباشد سر ایزد را مستر داشتن

💡 نسبتش با مستراحی کرده اند از بهر آنک باشد از بهر قضای حاجت از وی ناگزیر