زوی

زوی. [ زَ وی ی ] ( ع مص ) دور کردن چیزی را. || پوشیدن راز از کسی. || فراهم آوردن چیزی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || گرفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || و فی الحدیث:زُویت ْ لی الارض ُ فأریت ُ مشارقها و مغاربها؛ ای جُمِعَت ْ. || آژنگ درافکندن میان دو چشم: زوی الرجل بین عینیه؛ یعنی آژنگ درافکند آن مرد در میان دو چشم خود. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || برگردانیدن: زوی المال عن وارثه؛ ای صرفه. ( منتهی الارب ). زوی المال عن صاحبه؛ گرفت آن مال را از صاحبش. ( ناظم الاطباء ). زوی الرجل المیراث عن ورثته؛ عدل به عنهم. ( اقرب الموارد ). || زوی المال وغیره؛ گرد آوردن و محیط شدن بر آن. || زوی عنه حقه؛ بازداشتن او را از حقش. ( از اقرب الموارد ). || زُوی َ علیه زَوّاً ( مجهولاً )؛ ای قضی و قدر. ( منتهی الارب ). || گوشه گرفتن: زوی الزاویة؛ گوشه گرفت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

دور کردن چیزی را یا پوشیدن راز از کسی.

پسر

💡 در ده قدح که مردم چشمم نشسته است در آرزوی نرگس مست تو در شراب

💡 ای غیرت شمع چگل ای ماورای آب و گل ای آرزوی جان و دل ما نیز هم بد نیستیم

💡 بهر عصای راه عدم ناتوان عشق جز آرزوی آن قد و بالا نمی‌برد

💡 چند خون در دل توان کرد آرزوی بوسه را؟ گر ز خط پوشیده گردد لعل جانان مفت ماست

💡 بازوی شه باد از این که هست قوی‌تر تا بفشارد گلوی شمر خزاعی

💡 چو از گل آرزوی مرغ خوش نظر با دست تو هم ببوی قناعت کن از نسیم بهار