جهانداری

جهانداری. [ ج َ ] ( حامص مرکب ) عمل و شغل جهاندار. ملکت. سلطنت. پادشاهی. ( شرفنامه منیری ). نگهبانی جهان. ( حاشیه برهان ). اداره ٔمملکت بنحوی نیکو. ( فرهنگ فارسی معین ):
چون خداوند جهانداری و شاهی بتو داد
گفت من یافتم اینک ز خداوند نظر.فرخی.در جهانداری بملک و در عدو بستن بجنگ
هم سلیمان را قرینی هم فریدون را بدیل.فرخی.هر کس بجز از تو بجهانداری بنشست
بیدادگر است و ملک بیخرد و مست.منوچهری.فریدون نسب پادشاهی که از وی
جهانداری آمد چنان کز فریدون.سوزنی.به چه کار آیدت جهانداری
مردنت به که مردم آزاری.سعدی.

( ~. ) (حامص. ) سلطنت.

پادشاهی.

عمل جهاندار. ۱- سلطنت. ۲- ادار. مملکت بنحوی نیکو مقابل جهانگیری.

{global governance} [علوم سیاسی و روابط بین الملل] اتخاذ سیاست های مناسب و سازوکارهای لازم برای حل مشکلات کلان جامعۀ جهانی هنگامی که مرجع مناسب بین المللی وجود ندارد

سلطنت.

💡 جوانمردی ازو حاصل، خردمندی ازو کامل جهانگیری بدو مایل، جهانداری بدو درخور

💡 در جهانداری نظیرت دیده گردون ندید در جهانداری همه چیزت مهیا جز نظیر

💡 جهانگیری قضا قدرت جهانداری قدر مکنت که میتابد چو نور از مه ز ذاتش فر یزدانی

💡 در جهانداریت گردون فتنه در سر داشته وز ملکشاهیت عالم رونق از سر یافته

💡 ای جوان دولت جهانداری که دست روزگار جامهٔ عمر تو را هرگز نفرساید همی

💡 صیت عدل و جود او شد در همه کیتی سمر در جهانداری و شاهی داشت آیین دگر