واژه یک دو که در متون قدیمی مشاهده میشود، معانی متعددی دارد. گاه به شکل اِ مرکب به کار رفته و به معنای یک به دو یا گفتوگوی بیمعنی است، چنانکه در آثار ناظمالاطباء آمده است. همچنین این واژه در برخی متون به معنای مشاجره نیز به کار رفته و نشاندهندهٔ گفتوگویی کمثمر یا بحثی نامرتب و بیپایان است. از سوی دیگر، یک دو در اصطلاحات عددی نیز کاربرد دارد و به معنای عددی تقریبی، تردیدی یا مشکوک بین یک و دو است. مؤلفان قدیم این واژه را برای بیان عددی مردد یا نامطمئن به کار بردهاند تا نشان دهند مقدار مورد نظر دقیق نیست و اندکی با عدد ذکر شده فاصله دارد. به عبارت دیگر، این واژه برای اشاره به اندازهٔ اندک، لختی و چندی نیز استفاده میشده است.
برای مثال، در تاریخ بیهقی آمده است: «هر روز من تنها پیش او شدم و بنشستم و یک دو ساعت با او بودم.» این جمله نشان میدهد که یک دو در معنای زمانی نیز به کار رفته و بیانگر مدت زمانی کوتاه، نه دقیقاً یک ساعت و نه دقیقاً دو ساعت، بلکه اندکی بین این دو زمان است. بنابراین، واژهٔ یک دو هم در بیان کمیت و هم در بیان کیفیت مکالمه یا مشاجره کاربرد داشته و بیانگر تردید، اندکی و ناپایداری بوده است.
