گورخانه

گورخانه. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) مقبره و مدفن. ( آنندراج ). قبر و گور. ( ناظم الاطباء ). دخمه. مشهد. قبرستان: ناؤوس؛ گورخانه مغان. ( دهار ): و اندر وی [ دربیکند به ماوراءالنهر ] گنبد گورخانه هاست، که از بخارا آنجا برند. ( حدود العالم ). گورخانه او به محله دروازه منصور در جوار گرمابه خان است. ( تاریخ بخارا ص 32 ). هر جا رباطی و مسجدی و گورخانه ای بود می گشت. ( اسرارالتوحید ). و مرقد او رحمه اﷲ بود جامع قصبه در گورخانه که او ساخته بود. ( تاریخ بیهق ).

(نِ ) (اِمر. ) محل قبر، محل دفن، مقبره.

قبر، محل قبر، مقبره.

( اسم ) ۱ - محل قبر مدفن محل دفن مقبره: حالا عزیمت شهر شهر. تبریز که گورخان. صد سال. قزلباش است و تختگاه سلاطین ایران دارند... ۲ - قبر گور: گورخان. او به محل. درواز. منصور در جوار گرماب. خان است. یا کهنه گورخانه گورخان. کهن. دنیا: تا درین کهنه گورخانه نشست گورخان هم زداغ گور نرست. ( امیر خسرو )
دهی است جزئ دهستان طارم پایین بخش سیروان شهرستان زنجان واقع در ۱۷ هزار گزی شمال خاوری سیروان و ۳ هزار گزی راه عمومی.

{burial chamber} [باستان شناسی] اتاقی سنگی یا چوبی که در آن اشکال مختلف تدفین صورت گرفته باشد

محل قبر، محل دفن، مقبره.

💡 گویدت این گورخانه‌ست ای جری که دل مرده بدینجا آوری

💡 در چنین گورخانه موری نیست که برو داغ دست زوری نیست

💡 چو شد بر دخمه شه را گورخانه مجاور گشت گل بر آستانه