نیایش

نیایش. [ ی ِ ] ( اِمص ) دعا. آفرین. ( لغت فرس اسدی ) ( غیاث اللغات ). دعای نیکو و آفرین. ( صحاح الفرس ) ( از اوبهی ). آفرین و تحسین. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ). دعائی باشد که از روی تضرع و زاری کنند. ( برهان قاطع ). ستایش. تحسین. ( غیاث اللغات ). آفرین و دعا بود از روی زاری. ( جهانگیری ). خواهش. تضرع. ( اوبهی ) زاری. ( غیاث اللغات ). دعا از روی تضرع و زاری. ( رشیدی ). عبادت. دعا. ستایش

(یِ ) [ په. ] (اِمص. ) دعا، ستایش.

دعا، آفرین، ستایش، پرستش، دعاازروی تضرع
۱ - ( اسم ) عبادت پرستش. توضیح ۱ مصدر این کلمه در فارسی مستعمل نیست و آن از ریش. ایرانی باستان سنسکریت ( آواز خواندن ) آمده. ۲ - ( اسم ) دعا آفرین. توضیح ۲ در جزو ادعی. خرده اوستا پنج نماز و آفرین را که راجع است به خورشید: مهر ماه آب و آتش: بترتیب خورشید نیایش مهر نیایش ماه نیایش اردویسور بانو نیایش و آتش نایش نامند.
دعا ٠ آفرین ٠ دعای نیکو و آفرین ٠ آفرین و تحسین ٠ دعائی باشد که از روی تضرع و زاری کنند ٠ ستایش ٠ تحسین ٠ آفرین و دعا بود از روی زاری ٠

اسم: نیایش (دختر) (فارسی) (تلفظ: niyāyeš) (فارسی: نيايش) (انگلیسی: niyayesh)
معنی: عبادت، پرستش، دعا، ستایش، دعا همراه با تضرع و زاری به درگاه خداوند، پرستش و احترام به کسی، دعا به درگاه خداوند، پرستش و احترام نسبت به کسی

💡 نیایش کرد و از وی عذرها خواست که ای فرهاد منتهات بر ماست

💡 استرابون خود در یکی از این مراسم شرکت کرده و آن را گزارش کرده‌است. هنگامی که تیرداد اول اشکانی (اشکانیان ارمنستان) به روم می‌رود تا از امپراتور نرون تاج پادشاهی ارمنستان را بگیرد به او گفت: فرمانروا منم، از تخم ارشک… اما برده تو ام و نزد تو آمده‌ام تا میترا را، در لباس تو نیایش کنم.