یزت

یزت. [ ی َ زَ] ( فارسی باستان، اِ ) صورت قدیم ایزد در دوره ساسانی و مذهب زرتشت که به رب النوعهای آفتاب و ماه و آتش و آب و باد اطلاق می شده است. ( از ایران باستان ج 2 ص 1528 و 993 و ج 3 ص 2529 ). رجوع به ایزد و یزدان شود.

صورت قدیم ایزد در دوره ساسانی و مذهب زرتشت که به رب النوعهای آفتاب و ماه و آتش و آب و باد اطلاق می شده است

همسان با بگ انگاشته شده که از زبانی بسیار مهجور و گمنام که ریشه در زبان پارسی باستان و زبان اوستایی دارد. یزت ممکن است نحوه تلفظ کهن یزد باشد و هر دو اصطلاح به معنی نوشته یا نویسنده است برابر با یازِد در گویش بهاری و همچنین با یزید قرابت دارد[۱].
↑ چرا منتسبان به این اصلاحات همردیف خدا انگاشته شده‌اند. اینان همان مغان هستند که وقایع را روی ارواح گِلی ثبت می‌کردند و به طبقه‌ یا قبیله خاص تعلق داشتند ظاهراً موطن بدوی ایشان همان دامنه دماوند بود

💡 تبارک الله ازین پادشاه وش صنمی که مردمش ز بت خود عزیزتر دانند

💡 فرماندهی بمصر دلم در نیامدست هرگز عزیزتر ز تو یوسف مگر توئی

💡 نقش مخلوط کنندگی و ریزتر کردن مواد غذایی را بر عهده دارد.

💡 چشم تو ز روزگار خونریزتر است تیر مژهٔ تو از سنان تیزتر است

💡 نبودی که بینی حسین عزیزت چسان داد جان، زیر شمشیر و خنجر