گام زدن

گام زدن. [ زَ دَ ] ( مص مرکب ) رفتن. شدن. قدم زدن. راه پیمودن. قطع و طی طریق کردن. بریدن راه: طعن؛ گام زدن اسب و نیکو رفتن آن چون عنان را بکشی. ( منتهی الارب ):
خنیده به هر جای و شیداسب نام
نزد جز به نیکی به هر جای گام.فردوسی.ستاره شمر گفت بهرام را
که در چهارشنبه مزن گام را.فردوسی.سوی خیمه دخت افراسیاب [ منیژه ]
پیاده همی گام زد [ بیژن ] با شتاب.فردوسی.ورا کندرو خواندندی بنام
به کندی زدی پیش بیداد گام.فردوسی.همی زد میان سپه پیل گام
ابا رنگ زرین و زرین ستام.فردوسی.چو بشنید دایه ز دختر [ منیژه ] پیام
سبک رفت [ نزد بیژن ] و میزد به ره تیز گام.فردوسی.چون رسولانش ده گام بتعجیل زنند
قیصر از تخت فروگردد و خاقان از گاه.عنصری.اگر گامی زدم در کامرانی
جوان بودم چنین باشد جوانی.نظامی.چنانش درنورد آرد سرانجام
که نتواند زدن فکرت در آن گام.نظامی.از بیم هلاک آن دد و دام
کس بر در آن حرم نزد گام.نظامی.من که چون کژدم ندارم چشم و نی پایم چو مار
چون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن ؟خاقانی.عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی میزنم.حافظ ( دیوان چ قزوینی ص 236 ).عقل چون جبریل گوید احمدا
گر یکی گامی زنم سوزد مرا.مولوی.

(زَ دَ ) (مص ل. ) رفتن، راه پیمودن.

( مصدر ) ۱ - رفتن قدم زدن گام برداشتن: سوی خیم. دخت افراسیاب ( منیژه ) پیاده همی گام زد ( بیژن ) با شتاب. ۲ - عمل کردن عملی انجام دادن: اگر گامی زدم در کامرانی جوان بودم چنین باشد جوانی.

رفتن، راه پیمودن.

💡 آن که گل بر سر زند، غافل که هنگام زدن دست را با شاخ گل یک بار بر سر می‌زند

💡 پختگی از هر طرف آموخته چون نفس از گام زدن سوخته

💡 بنشین که ز نقش پا به هرگام زدن یک حلقه فزون می شود از زنجیرت

💡 آن گرازیدن و آن گام زدن پیش رقیب که غلام تو و آن رفتن و آن رهگذریم

💡 در خانه هم از گام زدن گرم طلب باش سر رشته ی این کار چو جولاه نگه دار