کوچه

کوچه. [ چ ِ ] ( اِخ ) دهی از دهستان میرعبدی که در بخش دستیاری شهرستان چاه بهار واقع است و 300 تن سکنه دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).
کوچه. [ چ ِ ] ( اِخ ) دهی از دهستان کنگاور که در بخش کنگاور شهرستان کرمانشاهان واقع است و 320 تن سکنه دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).
کوچه. [ چ َ / چ ِ ] ( اِ مصغر ) محله و برزن. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). بعضی گویند به معنی برزن است که به عرب محله خوانند. ( برهان ).محله کوچک. برزن. ( فرهنگ فارسی معین )

(چِ ) (اِمصغ. ) کوی، محل عبور و مرور.، خود رابه ~ی علی چپ زدن کنایه از: خود را به نادانی و نشنیدن و بیراهه زدن.

راه باریک میان شهر یا ده.
* کوچه دادن: (مصدر لازم ) [مجاز] راه باز کردن مردم برای عبور کسی، راه دادن.

مصغرکوی، راه باریک میان شهریاده
۱ - محل. کوچک بر زن: تا چهار دانگ شب در کوچه ها و محلات بسیار بود. ۲ - خیابان: کوچه ای بود که آنرا کو طراز میگفتند در آن کوچه پنجاه کاروانسرای نیکو و در هر یک از بیاعان و حجره داران بسیار نشسته بودند. ۳ - راه تنگ و باریک در شهر یا ده. یا کوچ. باستان. دنیا عالم. یا کوچ. بن بست. کوچه ای که آخر آن مسدود است و راه بخارج ندارد. دل مرا زخ زلف او رها یی نیست بدرز کوچ. بن بست هیچکس نزده است. ( صائب ) یا کوچ. خطر. عالم دنیا. یا کوچ. خموشان. گورستان قبرستان: یاد شهادت عشق در کوچ. خموشان کاسودگی ز ما برد غوغای زندگانی. یا کوچ. سلامت. کوچه ای که برای گرفتن قلعه در زیر زمین کنند و قلعه گیران بدان راه دارند: دیوانه شو که عشرت طفلان. جهان در کوچ. سلامت زنجیر بوده است. ( صائب ) توضیح یا خود را به کوچ. علی چپ زدن. ۱ - از موضوع مورد بحث بموضوع دیگر پرداختن. ۲ - تجاهل کردن. یا کوچه را عوض کردن. اشتباه کردن.

{alley} [حمل ونقل درون شهری-جاده ای] راه باریک بین منازل مسکونی برای دسترسی به آنها

راهی نسبتاً تنگ و باریک که محل گذر از میان خانه‌های مسکونی است، کوی. محل عبور و مرور.
خود را به کوچه‌ی علی چپ زدن کنایه از: خود را به نادانی و نشنیدن و بیراهه زدن.

💡 دل شکسته عشاق می شود پامال وگرنه کوچه زلفش دویدنی دارد

💡 خانه در کوچه‌ای مگیر به مزد که در‌آن کوچه شحنه باشد دزد