کوشنده

کوشنده. [ ش َ دَ / دِ ] ( نف ) جاهد. کوشا. ساعی. مجاهد. مُجِدّ. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
که این شاه توران فریبنده است
بدی را همه سال کوشنده است.فردوسی.چو کوشش ز اندازه اندرگذشت
چنان دان که کوشنده نومید گشت.فردوسی.هم از کودکی بوده خسرومنش
خردمند و کوشنده و کاردان.فرخی.هر مایه جویان جایگاه خویش است و کوشنده است تا از دیگر مایه ها جدا شود و به جایگاه خویش پیوندد. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
کوشنده نه از پی بهشتیم
جوشنده نه از غم جحیمیم.خاقانی.هیچ کوشنده ای به چاره و رای
نشد آن قلعه را طلسم گشای.نظامی.|| جنگجو. مبارزه کننده. مبارز: مادتها دشمن یکدیگرند و با یکدیگر کوشنده اند. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
سگالش چنان شد دو کوشنده را
که ریزند صفرای جوشنده را.نظامی.گریزنده چون ره به دست آورد
به کوشندگان در شکست آورد.نظامی.و رجوع به کوشیدن شود.

کوشش کننده.

💡 براهیم زبنگاه کوشنده شیر ز لشگر به پاخاست بس بانگ تیر

💡 رخش بود اگر چند از روزه زرد ولی شیر کوشنده بد در نبرد

💡 یکی چاره با خاک جوشنده کن به نیرو مرا بخت کوشنده کن

💡 کوشنده دل او بوغا قاهر بحرست بخشنده کف او بسخا ناسخ کانست

💡 زمین پر ز دریای جوشنده دید همه رزمگه شیر کوشنده دید