کلثوم

کلثوم. [ ک ُ ] ( ع ص، اِ ) مرد پرگوشت رخسار نیکوروی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آنکه دو گونه و چهره او پرگوشت باشد. ( از اقرب الموارد ). پرگوشت رخسار بی ترش رویی. ( فرهنگ فارسی معین ). || پیل یاپیل بزرگ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). فیل و گویند زندبیل. ( از اقرب الموارد ). ژنده پیل. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || حریر پاره سر درفش. ( منتهی الارب )( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). حریر پاره ای که بر سردرفش بندند. ( ناظم الاطباء ). || از اعلام است. ( ناظم الاطباء ). نامی است از نامهای زنان. ( فرهنگ فارسی معین ). در عربی نامی از نامهای مردان، در فارسی نامی از زنان است ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
کلثوم. [ ک ُ ] ( اِخ ) ابن عمروبن ایوب التغلبی، مکنی به ابوعمرو معروف به عتابی ( متوفی به سال 220 هَ ق ). کاتبی نیکو ترسل و شاعری خوش بیان و پیرو سبک نابغه بوده است. وی از مردم شام است و نسبش به عمروبن کلثوم شاعر می پیوندد. مدتی در قنسرین اقامت گزید و آنگاه در بغداد ساکن شد و هارون الرشید و دیگران را مدح کرد. و چون متهم به زندقه شد و رشیداو را طلب کرد، به یمن گریخت و به سعی فضل بن یحیی برمکی، هارون وی را امان داد و چون بازگشت به دستگاه برامکه اختصاص یافت و سپس به طاهربن حسین پیوست و کتابهایی تصنیف کرد که از جمله آنهاست: فنون الحکم، الاَّداب، الخیل، الاجواد و الالفاظ. ( از اعلام زرکلی ). کاتب برامکه و شاعر معروف عرب از بنی تغلب. یحیی بن الحسن گوید: امیر ایرانی نژاد طاهربن الحسین در رقه بر کنار برکه ای فرود آمده بود و من در خدمت او بودم. یکی از غلامان امیر را خواندم و با او به پارسی چیزی می گفتم. کلثوم در این وقت پیش ما آمد و با لهجه شیرین و فصیح پارسی با ما تکلم آغاز کرد، من از استادی او در این زبان شگفتی کردم و پرسیدم: این پارسی فصیح راکجا فرا گرفته ای ؟ گفت: «سه کرت به خراسان شدم کتب نفیس فارسی که از بنه یزد گرد سوم به شهر مرو بر جای مانده و در مخزنی محفوظ بود نوشتم و گاه بازگشت به عراق چون ده فرسنگ از نیشابور گذشتم و به روستای ذو دررسیدم و در این وقت به یاد آوردم که مطالب مفید چندی از کتب مزبور را نسخه نگرفته ام، بار دیگر از آنجابه مرو بازگشتم و چند ماه دیگر نیز بدان شهر ببودم و آن کار را بپایان بردم » گفتم: «ای ابا عمرو از چه این رنج سفر دراز خراسان و آمد و شد بدانجا و تعب مطالعه و استنساخ کتب فارسی بر خود هموار می کردی ؟» در پاسخ گفت: «مگر معانی در غیر کتابهای فارسی یافت می شود؟». ( ضحی الاسلام امین احمد مصری، یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). و رجوع به الوزراء و الکتاب ص 185 و 211 و معجم الادباء ص 212 ج 6 و الموشح ص 271، 278، 285، 293، 295 و البیان والتبیین و فهرست ابن الندیم ص 175 شود.

(کُ ) [ ع. ] ۱ - (ص. ) رخسار بی ترش - رویی. ۲ - نامی است از نام های زنان.،~ ننه کنایه از: زن سالمند با اعتقادات کهنه و قدیمی شده یا خرافی.

کسی که چهره وگونه هایش فربه وپرگوشت باشد
۱ - ( صفت ) پر گوشت رخسار بی ترش رویی. ۲ - نامی است از نامها ی زنان.

اسم: کلثوم (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: kolsum) (فارسی: کلثوم) (انگلیسی: kolsum)
معنی: زیبا روی، کسی که دارای چهره پرگوشت باشد، ام کلثوم نام دختر پیامبر اسلام ( ص )، پرگوشت رخسار بی ترش رویی، دارای گونه و چهره ی پر گوشت، ( به مجاز ) زیبا چهره، ( در اعلام ) ام کلثوم نام دختر رسول اکرم ( ص )، نام یکی از دختران حضرا علی ( ع )

رخسار بی ترش - رویی.
نامی است از نام‌های زنان.؛~ ننه کنایه از: زن سالمند با اعتقادات کهنه و قدیمی شده یا خرافی.

💡 کلثوم زد به سینه و با گریه زار زار این گفت و ساخت موی خود از مویه تار تار

💡 ام کلثوم به دلیل آواز و سبک منحصر به فردش شناخته شده بود. بیش از هشتاد میلیون نسخه از ترانه‌های‌های ضبط‌شدهٔ او در جهان فروش رفته است که وی را بین خوانندگان خاورمیانه متمایز می‌کند.

💡 خدیجه پس از ازدواج با محمد تمام ثروتش را برای دین اسلام خرج کرد. او سه پسر برای محمد آورد، قاسم و عبدالله و طاهر که همگی در کودکی مردند؛ چهار دختر هم داشت به نام‌های زینب، رقیه، ام کلثوم و فاطمه زهرا.

💡 ای صباگوی به عباس که از جا برخیز ام کلثوم تو خم گشته کمر می‌آید