کاهیدن

کاهیدن. [ دَ ] ( مص ) کاستن. کم شدن. نقصان یافتن. ( برهان ):
از امروز تا سال هشتادوپنج
بکاهدش رنج و ببالدش گنج.فردوسی.از آن زر بجایست و ما برگذار
که چون ما نکاهد وی از روزگار.فردوسی.ز اندوه نهفته جان بکاهد
کاهیدن جان خود که خواهد؟نظامی.شب پره گر وصل آفتاب نخواهد
رونق بازار آفتاب نکاهد.سعدی. || کم کردن. کاستن:
تو با خویشتن خادمان بر براه
ز راه و ز آیین شاهان مکاه.فردوسی.چرا نگویم، کو را سخا همی گوید
که نام خویش بیفزای و مال خویش بکاه.فرخی.بزرگ بود همیشه وزارت و بتو باز
بزرگتر شد، یارب تو برفزای ومکاه.فرخی.لیکن ز وجود و عدم من چه گشاید؟
گر باشم و گر نه، نه فزایی و نه کاهی.انوری.|| لاغر شدن. ( یادداشت مؤلف ). ضعیف و نحیف گردیدن. ( برهان ). نزار شدن. مقابل فربه شدن.رجوع به کاهش شود.

(دَ ) (مص ل. ) کاستن، کم شدن.

۱. =کاستن
۲. لاغر شدن.

( کاهید کاهد خواهد کاهید بکاه کاهنده کاهیده کاهش ) ۱ - ( مصدر ) کاستن کاسته شدن نقصان یافتن کم شدن: [ اما اثر آن در مومنان آنست که از ایمان ایشان بکاهد ]. ( کشف اسرار ) ۲ - ضعیف گشتن نحیف شدن: [ فزون شود ز جزع غصه و بکاهد دل در نجات بمفتاح صبر باز گشای. ] ( ظفر نام. یزدی ) ۳ - ( مصدر ) کم کردن کا هانیدن: [ بکاهی چو آحاد قاضی جهان بیابی ز تاریخ مرگش نشان ]. ( عالم آرا )

کاستن، کم شدن.

💡 گر چنین خواهند کاهیدن ز رشک قامتش طوق قمری سرو را خلخال پا خواهد شدن

💡 بدر را این همه کاهیدن از آن است که او کرد خواهد پس ازین وقتی با مهر قران

💡 بدرد عشق کاهیدن، ز کافر نعمتی باشد چو چین جبهه میباید زغم بر خویش بالیدن

💡 هر کمالی را زوالی هست در زیر فلک ماه ناقص بدر تا گردید کاهیدن گرفت