کاسه گر

کاسه گر. [ س َ / س ِ گ َ ] ( ص مرکب ) شخصی را گویند که کاسه و طبق میسازد. ( برهان ). قداح. ( منتهی الارب ). آنکه کاسه سازد:
هیچ کاسه گر کند کاسه تمام
بهر عین کاسه نه بهر طعام.مولوی ( مثنوی ). || ( اِ مرکب ) نام نوایی و قولی است از موسیقی. ( برهان ):
بر ره قول کاسه گر کوس نوای نو زند
بر سر خوانچه طرب مرغ صلای نو زند.خاقانی.نوای باربد و ساز بربط و مزمار
طریق کاسه گر و راه ارغنون و سه تار.خاقانی.کاس می و قول کاسه گر خواه
چون کوس پگه فغان برآورد.خاقانی.کاس بخندید کز نشاط سحرگاه
کوس بشارت نوای کاسه گر آورد.خاقانی.رودسازان همه در کاسه سرها بسماع
شربت جان ز ره کاسه گر آمیخته اند.خاقانی.کاسه رباب ار شعر تر بر نوش قول کاسه گر
در کاسه سرها نگر زان کاسه حلوا ریخته.خاقانی.|| نام مطربی هم هست که قول کاسه گر مخترع اوست. ( برهان ). رشیدی گفته نام مردی مطرب بوده که کاسهای چینی را خوب می نواخته. ( آنندراج ). || نام خط ششم است از جمله خطوط جام جم و آن را خط کاسه گر میگویند. ( برهان ). || نقاره نواز و نقاره چی را نیز گویند. ( برهان ). و به کاسه رجوع شود.

( ~. گَ ) (ص. ) ۱ - کسی که ظروف سفالی درست می کند.۲ - نام یکی از آهنگ های موسیقی.

١. =سفالگر
٢. (اسم ) (موسیقی ) از الحان قدیم ایرانی: کاس می و قول کاسه گر خواه / چون کوس بگه فغان برآورد (خاقانی: ۵۰۶ ).

( صفت ) شخصی که کاسه و طبق سازد: [ هیچ کاسه گر کند کاسه تمام بهر عین کاسه نه بهر طعام ? ] ( مثنوی ) ۲ - نقاره نواز نقاره چی. ۳ - نوایی و قولی است از موسیقی: [ نوای بار بد و ساز بربط و مزمار طریق کاسه گرو راه ارغنون و سه تار ]. ( خاقانی ) ۴ - خط ششم از جمل. خطوط جام جم.

کسی که ظروف سفالی درست می‌کند.
نام یکی از آهنگ‌های موسیقی.

💡 گه کاسه گرفتی که حلیماب و زفر کو گه چنگ گرفتی تو به تقریع زفر بر

💡 دهر است کمینه کاسه گردانی از کیسهٔ او خطاست دریوزه

💡 بوی شراب لعل تو آید ز خاک ما روزی که کاسه گر ز گل ما سبو کند

💡 مدار دست ز مینا و جام در فصلی که شیشه ساز شود غنچه، کاسه گر لاله

💡 زان خم که مراست کاسه گر جام کشی خاکت عوض سبزه فلاطون روید

💡 روزی از اندک است اگر بسیار کاسه گر خالی است اگر مملو