چهارگوشه

چهارگوشه. [ چ َ / چ ِ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) که چهار خط از چهار جانب آن درآید و از تقاطع چهار زاویه سازد. هرچیز که چهار زاویه داشته باشد. مربع. اُجُم. تَکعیب؛ چهارگوشه ساختن چیزی. ( منتهی الارب ). || ( اِ مرکب ) کنایه از تخت است و آن را«پات » و «گاه » نیز گویند و به تازی «سریر» خوانند ( آنندراج ) ( از انجمن آرا ). کنایه از تخت پادشاهان میباشد. ( فرهنگ فارسی معین ). || کنایه از تابوت است. ( برهان ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ):
در گوشه نشست و ساخت توشه
تا کی رسدش چهارگوشه.نظامی. || چهار جانب.( برهان ). چهار جهت و چهار سوی:
رفع فلک از چهارگوشه
داده ز درت هزار خوشه.نظامی.|| سربند. || سفره کوچک. ( برهان ). رجوع به چارگوشه شود.

۱. =چهارگوش
۲. (اسم، صفت ) (ریاضی ) چندضلعی که چهار زاویه دارد.
۳. (اسم ) [مجاز] تخت پادشاهی.
٤. (اسم ) [مجاز] تابوت: در گوشه نشست و ساخت توشه / تا کی رسدش چهارگوشه (نظامی۳: ۴۴۵ ).
۵. (اسم ) چهارجهت، چهارسمت، چهارطرف.

( اسم ) ۱ - هر چیزی که دارای چهار زاویه باشد مربع چهار گوش چارگوشه. ۲ - تخت پادشاهان. ۳ - تابوت. ۴ - چهار حد چهار جهت. ۵ - سربند. ۶ - سفر. کوچک.
تخت پادشاهی، تابوت، چهارطرف، هرچیزچهارضلعی

چهار+گوشه ‹چارگوشه›
=چهارگوش
(ریاضی) چندضلعی که چهار زاویه دارد.
(ریاضی) چندضلعی که چهار زاویه دارد.
[مجاز] تخت پادشاهی.
[مجاز] تابوت: ◻︎ در گوشه نشست و ساخت توشه / تا کی رسدش چهارگوشه (نظامی۳: ۴۴۵).
چهارجهت؛ چهارسمت؛ چهارطرف.

💡 بلندی تپه میل از سطح دشت اطراف ۱۸ متر است و حدود ۲۵ متر پهنا و ۲۰ متر درازا دارد. پیرامون این تپه بلند تپه‌های کم ارتفاع کوچکتر پراکنده شده که مشرف بر آنها قرار گرفته‌است. این مجموعه منطقه‌ای به وسعت ۸۰۰ در ۹۰۰ متر را شامل می‌شود. بر بالای تپه، بنای اصلی آتشکده در راستای شرقی غربی برپاست، طرح کلی بنا، تالار ستون داری بوده با دو ردیف ستون چهارگوشه سه تایی که عملاً به ۳ بخش تقسیم شده‌است.

💡 تا ارتفاع ۱۰ متر یا بیشتر بلند می‌شود، پوست شاخه‌هایش تیره است. شاخه‌هایش چهارگوشه است و ضخامتی تا یک میلی‌متر دارد. برگ‌های شاخه‌ها فشرده و بسیار نوک‌تیز است و کرک‌های غده‌ای سطح پشتی دارد که اغلب نامشخص است. مخروط‌های ماده آن تقریباً کروی و با قطر ۶ تا ۹ میلی‌متر و به رنگ قهوه‌ای مات و گاهی پوشیده از لایه‌ای مومی برنگ آبی آسمانی است.