پیدایش

پیدایش. [پ َ / پ ِ ی ِ ] ( اِمص ) اسم از پیدا شدن. و از آن مشتقی نیست. اسم مصدر از پیدا شدن. عمل پیدا شدن. ظهور. تکون. تکوین. || سِفْر پیدایش؛ سِفْر تکوین. ( تورات ) «یعنی کتاب موجود شدن و یا خلقت ممکنات. نخستین کتابی است از کتب عهد عتیق و اسم عبری این کتاب بر شیث است یعنی در ابتدا و همان است اول لفظی که آن کتاب بدان شروع میشود...». ( قاموس کتاب مقدس ).

(پَ یِ ) (اِمص. ) ۱ - ظهور، پدیدار گشتن. ۲ - خلقت، آفرینش.

۱. آشکار شدن، پدیدار گشتن، پیدایی.
۲. خلقت، هستی، وجود.

پیداشدن ساخته شده، پدیدارشدن، پیدایی، خلقت
( اسم ) ۱ - ظهور تکون پیدایی. ۲- ایجاد بوجود آمدن: او را ( طرغلودیس را ) در ریزانیدن سنگ مثانه و باز داشتن از پیدایش سنگ خاصیتی شگفت است. یا سفر پیدایش. سفر تکوین ( از تورات ). توضیح در قدیم پیدایی بعنوان حاصل مصدر استعمال میشد و پیدایش یکی از موارد استثنایی است که اسم مصدر شینی از غیر فعل مشتق شده.

ظهور، پدیدار گشتن.
خلقت، آفرینش.

💡 آسمان وهم ست از برجیس و کیوانش مگوی نقش ما هیچ ست بر پنهان و پیدایش مپیچ

💡 بی نشان شد جان کدامین جان که گنجی داشت او گاه پیدایش نهاد و گاه پنهان برگرفت

💡 قناعت کرده‌ام چون عشق از آیینهٔ امکان به آن مقدار تمثالی‌که نتوان‌کرد پیدایش

💡 با خیال از وصل قانع شو که آن حسن لطیف می شود پوشیده تر چندان که پیدایش کنند

💡 چو صبح‌ این‌ گرد موهومی‌ که در بار نفس داری پر افشانست ناپیدایی از پرواز پیدایش