پی سپردن

«پی سپردن» یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که دو معنای اصلی «پایمال کردن» و «عبور کردن» دارد و بیشتر در متون کهن و ادبی دیده می‌شود. در معنای نخست، این عبارت به معنی زیر پا گذاشتن، بی‌ارزش شمردن یا نابود کردن چیزی است، به‌گونه‌ای که گویی آن را لگدمال کرده‌اند. در این کاربرد، «پی» به معنای پا است و «سپردن» در کنار آن حالتی از واگذاری به زیر پا را می‌رساند. در معنای دوم، «پی سپردن» به معنی رفتن، گذشتن یا عبور کردن از جایی یا چیزی است و بیشتر در اشعار قدیمی به کار رفته است. این واژه در شاهنامه و دیگر آثار ادبی برای توصیف حرکت، گذر یا حتی بی‌اعتنایی به چیزی استفاده شده است. بسته به جمله، می‌تواند معنایی نزدیک به «نادیده گرفتن» نیز داشته باشد، به‌ویژه زمانی که چیزی عمداً پایمال می‌شود. کاربرد این واژه امروز کمتر رایج است و بیشتر در متون کلاسیک یا سبک‌های ادبی دیده می‌شود. «پی سپردن» نمونه‌ای از واژه‌های کهن فارسی است که هم بار تصویری دارد و هم معنای عمیق. در مجموع، این عبارت به معنای عبور کردن یا پایمال کردن است و معنای دقیق آن به بافت جمله بستگی دارد.