پهند

پهند. [ پ َ هََ ] ( اِ ) دامی باشد که بدان آهو گیرند. ( برهان ). تله:
چون نهاد او پهند را نیکو
قید شد در پهند او آهو.رودکی.

(پَ هَ ) (اِ. ) دامی باشد که بدان آهو گیرند، تله.

۱. دام، تله: چون نهاد او پهند را نیکو / قید شد در پهند او آهو (رودکی: ۵۴۶ ).
۲. دامی که با آن جانوران را صید کنند.

دام، تله، دامی که با آن جانوران راصیدکنند
( اسم )دامی باشد که بدان آهو گیرندتله: چون نهاد او پهند را نیکو قید شد در پهند او آهو. ( رودکی )

دامی باشد که بدان آهو گیرند، تله.

💡 براو بر به ناگه سواری گذشت که تازان همی آمد از پهندشت

💡 درآن تیره شب اندران پهندشت سواران پراکنده شد هفت و هشت

💡 کمان کشیده بدل بستی ار که ره چه عجب که ابروان تو هر یک حریف صد سپهند

💡 چه گیسوان مسلسل بدور روی نگار عجب مدار که سلطان عشق را سپهند

💡 چگویم که از غم درآن پهندشت به آل نبی آن زمان چون گذشت

💡 درین حال بودم کز آن پهندشت سپاهی به چشمم پدیدار گشت