پسوند

(پَ وَ ) (اِ. ) نک پساوند.

در دستور زبان، حروفی که در آخر بعضی کلمات افزوده می شود و در معنی آن ها تصرف می کند، مانند «وار» در کلمات بنده وار، پری وار، شاهوار و «ین» در کلمات زرین، سیمین، نمکین و «بان» در کلمات باغبان، دربان، دشتبان

پساوند
( اسم ) قسمت موخر کلمه که جزو ریشه نباشد مقابل پیشوند.

{suffix} [زبان شناسی] نوعی وند که پس از ستاک یا ریشه یا پایه قرار گیرد

پَسوند
در اصطلاح زبان شناسی و دستور زبان، تکواژی که در آخر کلمۀ پایه می آید و شکل دستوری و معنای آن را تغییر می دهد. مثلِ «ی»، «گاه»، «ش» در کلمات «شیرازی»، «کارگاه»، «روش». پسوندها، به اعتبار معنی خود، کلمۀ مشتقّی می سازند که عبارت اند از ۱. پسوند اسم ساز، که به صفت یا ضمیر افزوده می شود و آن را به اسم تبدیل می کند. مثلِ: «یِ» حاصل مصدری در کلماتِ «زشتی»، «دوستی»؛ ۲. پسوند تصغیر، که در انتهای اسم می آید و به آن مفهومِ کوچکی می دهد. مثلِ: «ک»، «چه» در «پسرک»، «باغچه»؛ ۳. پسوند شباهت، که با کلمۀ قبل از خود قیدِ شباهت می سازد. مثلِ «وار»، «انه»، «آسا» در کلمات «مردوار»، «عاشقانه»، «برق آسا»؛ ۴. پسوند صفت ساز، که به انتهای بن فعل یا اسم می پیوندد و صفت می سازد. مثلِ «ی»، «ان»، «ـه» در کلماتِ «شیرازی»، «گریان»، «کوفته»؛ ۵. پسوند مکان، که با اسم قبل از خود قید مکان می سازد. مثلِ «گاه»، «ستان»، «زار» در «دانشگاه»، «لاله زار»، «گلستان»؛ ۶. پسوند نسبت، که با کلمۀ قبل از خود صفت نسبی می سازد. مثلِ «ین»، «ینه» در «پشمین»، «زرینه». نیز ← پیشوند

desinenza
suffisso
نک پساوند.

💡 برای نمونه، در فارسی گفتاری از واژهٔ رادیاتور، با حذف پسوند فرضیِ «ـور»، صورت جدیدی به‌شکل «رادیات» ساخته شده‌است. بنابراین، واژهٔ «رادیات»، پسین‌ساخته‌ای است از واژهٔ رادیاتور.

💡 این بخش در مورد این‌که در چه مواقعی پسوندها به کلمه یا پسوند پیش از آن هم می‌پیوندند و در چه مواقعی جدا نوشته می‌شوند توضیح می‌دهد.

💡 آو= آب، ین ( پسوند نسبت ) )، به رنگ آب، پاک، ( آو = آب + ین ( پسوند نسبت)

💡 توجه داشته باشید که پسوندهای اضافه شده به صورت رشته‌های بیتی نوشته می‌شوند، نه رقم‌های مبنای ۱۶.

💡 دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند وه که خون شد جگرم زین دل دشوار پسوند