پرجوش

پرجوش. [ پ ُ ] ( ص مرکب ) پر از جوش. بسیارجوش. که غلیان بسیار دارد:
زمین دید یکسر همه ساده ریگ
بر و بوم او همچو پرجوش دیگ.اسدی.- برنج پرجوش؛ برنجی که جوشاندن بیش از عادت خواهد پخته شدن را.
- پرجوش ِ خریدار؛ پرغلغله و پرولوله از مشتری:
امروز که بازارت پرجوش ِ خریدار است
دریاب و بنه گنجی از مایه نیکوئی.حافظ.- سری پرجوش؛پرشور. باحرارت.

۱. پر از جوش، آنچه بسیار جوش بخورد، آنچه در حال جوشیدن است و جوشش بسیار دارد: زمین دید یکسر همه ساده ریگ / بروبوم از او همچو پرجوش دیگ (اسدی: ۲۷۵ ).
۲. پرشور، پرولوله، پرغلغله، پرجوش وخروش: امروز که بازارت پرجوش خریدار است / دریاب و بنه گنجی از مایهٴ نیکویی (حافظ: ۹۸۸ ).

( صفت ) ۱- که جوش و غلیان بسیار دارد. ۲- پر و لولهپرغوغا پرغلغله با حرارت. یا برنج پر جوش. برنجی که برای پخته شدن جوش بسیار لازم دارد. یا سر پرجوش. سر پر شور پر حرارت.

💡 با دلی پرجوش وجانی پرخروش دوش رفتم تا به کوی می فروش

💡 ای می بترم از تو من باده ترم از تو پرجوش ترم از تو آهسته که سرمستم

💡 درون پرجوش و دل با سینه در جنگ سوی بازار شکر کرد آهنگ

💡 امروز که بازارت، پرجوش خریدار است دریاب و بنه گنجی، از مایهٔ نیکویی

💡 گیا پشت از اندوه دارد به خم دل خاره پرجوش و خونست و غم

💡 خورد بدمست همچون فیل پرجوش ز گوش خویش سیلی بر بناگوش